Είναι πλέον γνωστό ότι τον τελευταίο καιρό ο Αμπετ Χασμάν δίνει με αξιοπρέπεια, όπως πάντα άλλωστε, την πιο κρίσιμη μάχη της ζωής του, γνωρίζοντας ότι αυτή τη φορά μπορεί να μην την κερδίσει...
Γεννημένος νικητής και πεισματάρης κατάφερε να πετύχει κάθε στόχο που είχε βάλει. Είναι σίγουρο ότι εάν ήθελε να θέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος ή βουλευτής, θα τα είχε καταφέρει. Δεν ήταν αυτό που τον ενδιέφερε όμως. Του έφτανε η αγάπη του κόσμου, η οποία προερχόταν από όλο το πολιτικό φάσμα. Είχε καταφέρει να είναι ο Αμπετ της καρδιάς μας, το πιο αναγνωρίσιμο και αγαπητό πρόσωπο της πόλης. Αυτό που κανείς δεν είχε καταφέρει. Είναι αυτός ο απλός κόσμος λοιπόν που κατακλύζει με τηλεφωνήματα και μηνύματα την εφημερίδα ρωτώντας με αγωνία, να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει.
Ο Αμπετ Χασμάν μου μίλησε και μου ζήτησε να λέω σε όλους ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Λίγο πριν γράψω αυτές τις γραμμές, τον συνάντησα σε γνωστό καφέ της πόλης. Με το ίδιο χαμόγελο και περηφάνια που τον ήξερα όλα αυτά τα χρόνια, μου έμοιαζε σαν πληγωμένος αητός.
Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν ότι τον συγκίνησαν πολύ τα όσα έγραψε γι αυτόν, χωρίς να αναφέρει το όνομα ή την ιδιότητά του, ο συνάδελφος Κωνσταντίνος Φλαμής, σε προηγούμενο δημοσίευμα του «Κόσμου». «Τον ξέρω καλά τον Κωνσταντίνο» είπε και συνέχισε: «Ήταν από τα πιο τρυφερά πράγματα που έχω διαβάσει για μένα. Πέστου ότι τον αγαπώ πολύ» μου είπε, αφήνοντας την αίσθηση πως αδιαφόρησε για τους κατ΄ επάγγελμα ανόητους που προσπάθησαν να βρουν κάτι άλλο πέρα από την ανάγκη που νιώθει ακόμη και ένας δημοσιογράφος να καταθέσει την ψυχή του.
Ήπιαμε τον καφέ μας, μου εξιστόρησε όλα όσα αντιμετωπίζει. Τη μάχη που δίνει καθημερινά. «Να γράψεις» μου είπε. «Οι άνθρωποι αγωνίζονται κάθε μέρα για τη ζωή τους. Για την επιβίωσή τους. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ. Απλά για μένα είναι πιο δύσκολα» κατέληξε. Ο δημοτικός σύμβουλος συνεχίζει να μας κοιτά με χαμόγελο. Δεν έχει εγκαταλείψει τις αγαπημένες του συνήθειες. Τον καφέ του, τη βόλτα, τις συζητήσεις με τον κόσμο. Και αφιερώνει πολύ χρόνο στον γιο του Αλέξανδρο. Τη μεγάλη του αγάπη. Αυτός είναι ο Αμπετ. Του δίνεις λίγα και σου επιστρέφει εκατονταπλάσια. Και αυτό θα μείνει, γιατί δεν θα φύγει από κανέναν μας ποτέ.
του Μάνθου Ευαγγελίου-dete