Λίγο πριν πέσει η αυλαία του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Πάτρας «13ο Διεθνές Πανόραμα» www.independent.gr η Οργανωτική Επιτροπή και η Συντακτική Επιτροπή του «Cineek magazine-διαδικτυακού περιοδικού για τον Εναλλακτικό πολιτισμό» www.cineek.gr...
νοιώθει την υποχρέωση να ευχαριστήσει όλους τους συμμετέχοντες σκηνοθέτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό αλλά ιδιαίτερα το κοινό της Πάτρας που αγκάλιασε και αυτή τη χρονιά το φεστιβάλ ΤΟΥ, τονίζοντας την ιδιοκτησιακή σχέση κοινού με το φεστιβάλ γιατί πλέον έχει κατοχυρωθεί στη συνείδηση των πολιτών της Πάτρας πως είναι δικό του το φεστιβάλ χωρίς μεσάζοντες και «παράγοντες»
Ο απώτερος σκοπός της Οργανωτικής Επιτροπής που ήταν, το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτρας να εδραιωθεί ως μόνιμος θεσμός κάτι που αποδείχτηκε στην πράξη.
Ιδιαίτερα πρέπει να τονιστεί η κατακόρυφη αύξηση της συμμετοχής του κοινού και ειδικά της νεολαίας αλλά και η ενεργή συμμετοχή του κοινού, είτε με τις συζητήσεις με τους σκηνοθέτες αλλά και με τη συμμετοχή στην οργάνωση και στην υποστήριξη του φεστιβάλ.
Άλλωστε αυτός ήταν και θα συνεχίσει να είναι η κεντρική φιλοσοφία του φεστιβάλ, η ενεργή συμμετοχή ΟΛΗΣ της πόλης στο δικό ΤΗΣ φεστιβάλ. Μόνο έτσι έγινε δικό της και όχι όταν «άλλοι» αποφασίζουν για το τι «αξίζει» να δει - καταναλώσει το κοινό, σύμφωνα με τις δικές τους απόψεις.
Το «αύριο» της ψηφιακής τεχνολογίας, του ψηφιακού σινεμά είναι πλέον πραγματικότητα σήμερα στη πόλη της Πάτρας, και δεν μπορεί να σταματήσει στα «συντηρητικά φρεναρίσματα». Το σήμερα και το αύριο του πολιτισμού και της ευρείας συμμετοχής στη καλλιτεχνική δημιουργία ανήκει πλέον σε όλους. Δημοκρατία σημαίνει ενεργή συμμετοχή και αγώνα, μακριά από συντηρητικές απόψεις που θέλουν το κοινό ως «καταναλωτή» καλών εικόνων μεν αλλά καταναλωτή δε.
Μακριά από ελιτίστικες και αντιδημοκρατικές απόψεις το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτρας ανήκει στη Πάτρα, χωρίς να χάνει το Διεθνιστικό του χαρακτήρα. Κάνοντας υπερήφανη τη πόλη της Πάτρας, μιας πόλης με γνώση και ιστορία σε διεθνή φεστιβάλ και ποικίλες εκφάνσεις στο πολιτιστικό γίγνεσθαι που δίνει πλέον το ραντεβού για την καθιέρωση του κινηματογραφικού φεστιβάλ στη ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της Πάτρας.
Κάθε προσδοκία της Οργανωτικής Επιτροπής από πλευράς προσέλευσης έχει ξεπεράσθηκε, και από ότι φαίνεται «έσπασε» το περσινό ρεκόρ που ήταν 500 θεατές την ημέρα. Η χαρά όλων των διοργανωτών είναι ότι ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του νεανικού –και όχι μόνο- Πατρινού κοινού για μια πολιτιστική εκδήλωση με ποιότητα και με συγκεκριμένη συγκροτημένη ταυτότητα.
Αυτός ήταν και ο πρωταρχικός στόχος της Οργανωτικής Επιτροπής, όχι να κάνει άλλη μια πολιτιστική εκδήλωση που απλώς θα προβάλλει ταινίες αλλά το βασικότερο όλων την ενεργή συμμετοχή των θεατών.
Παράλληλα η Οργανωτική Επιτροπή του Φεστιβάλ μέσα από το δίκτυο που δημιούργησε σε συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς σε 38 πόλεις της περιφέρειας θα προωθήσει τις βραβευμένες ταινίες της 13ης διοργάνωσης κάνοντας πράξη το παράλληλο (μη εμπορικό) δίκτυο διάδοσης του ψηφιακού σινεμά.
Σε αυτή τη προσπάθεια μόνος νικητής είναι η πόλη της Πάτρας.
Οι ενότητες για την τελευταία μέρα θα είναι οι:
Σε γυναίκες δημιουργούς με τίτλο "Η θηλυκή γραφή του ονείρου", και το φεστιβάλ θα τελειώσει με αφιέρωμα σε Έλληνες και Τούρκους σκηνοθέτες με τίτλο "Μια θάλασσα, δύο λαοί, μια ελπίδα"
Τέλος τα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής προσκαλούν το κοινό της πόλης μας στην ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ & ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ των ταινιών του Διεθνούς και Ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος, καθώς και τα βραβεία στους Πατρινούς καλλιτέχνες που συμμετείχαν στο Διαγωνισμού Φωτογραφίας «ΚΛΙΚ στα ΣΥΝ και τα ΠΛΗΝ της πόλης μου» το Σάββατο 8 Οκτωβρίου - Ώρα προσέλευσης 20.30, στην αίθουσα προβολών του πολυχώρου πολιτισμού και ψυχαγωγίας «Ιντεάλ» (Αγίου Νικολάου 4).
Στην εκδήλωση πριν την απονομή των βραβείων θα πραγματοποιηθεί θεατρικό δρώμενο με τίτλο "Morning Crisis" από την ομάδα Equus καθώς και μουσικό-φωτογραφικό show.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011
18.30 «Η ΘΗΛΥΚΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ»
36. 1,2 εκατομμύρια παιδιά Έφη Παππά 3’ 22’’ animation 2010
Ένα παιδί του τρίτου κόσμου κυνηγά το όνειρο της ελευθερίας του και πέφτει θύμα εκμετάλλευσης
135. Το ασανσέρ Μαριάννα Παπακώστα 5’ μικρού μήκους 2011
Η Ζωή είναι μια 40άρα πετυχημένη δικηγόρος που όμως στη προσωπική της ζωή έρχεται αντιμέτωπη με τη μοναξιά. Μία όχι και τόσο συνηθισμένη μέρα, μια σειρά από τυχαίες συναντήσεις, θα την κάνουν να ξανασκεφτεί τις αξίες και τις προτεραιότητές της.
143. Πρέπει να φτιάξουμε το μέρος που θα ξαναβρεθούμε Σόνια Φεργαδιώτη 3’ 38’’ video art 2010
Πρέπει να φτιάξουμε το μέρος που θα ξανασυναντηθούμε. Ένα παραμύθι χωρίς καλό τέλος. Αναπόφευκτα μελό. Η κοινότυπη ιστορία επαναλαμβάνεται. Η επιθυμία έχει χρώμα πράσινο, η ύλη της είναι οργανική με αίσθηση τρυφερή. Είναι μια νεράιδα. Η πραγματικότητα. Είναι γκρίζα, σκληρή, σαν τσιμέντο στην αφή. Είναι Πολεμιστής. Το παιχνίδι ονομάζεται ‘Πιάσε με αν μπορείς’. Για λίγο, οι δύο τους τέμνονται, ύστερα απλώς εφάπτονται και τελικά απέχουν ξανά. Ο χρόνος διαλύει τα πάντα. Αναπόφευκτα μελό.
141. Θα κάνω ότι μπορώ Mαρία Λεωνίδα 15’ ντοκιμαντέρ 2010
Η Πόπη είναι 12 χρονών και ζεί στον καταυλισμό των τσιγγάνων στον Ασπρόπυργο. Οι σκέψεις της διχάζονται ανάμεσα σε πράγματα που κάνει και άλλα που θα ήθελε να κάνει.
115. Μουρμουρίσματα Σταυρούλα Χαντζή 4’ 29’’ video art 2009
Νυχτερινός περίπατος γυναίκας στην πόλη. Ενας τίτλος που προσδιορίζει μια κατάσταση ψυχολογική. Μουρμουρίσματα ή τοίχος…τοίχοι. 1 τοπίο , 2 κάδρα . Σκέψεις που κυριαρχούν και δημιουργούν στο άτομο μια αποσύνδεση από την ύπαρξη του στο τώρα. Συμβολικές εικόνες με αλληγορικό νόημα καθ’ όλη την διαδρομή. Ένας εγκλεισμός . Μια ενδοσκόπηση...
35. Απόγευμα Μαρία-Μόσχα Καρατζόγλου 7’ 10’’ μικρού μήκους 2010
Ο Σωτήρης και η Λίνα συναντιούνται τυχαία σε μια στάση λεωφορείου ένα βροχερό απόγευμα.
134. Η θηλιά Γεωργία Τσιλιάνη 5’ μικρού μήκους 2011
Μετά το χωρισμό του με τη Πόπη ο Παντελής αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Στις μεγάλες αποφάσεις της ζωής όμως, η καθημερινότητα μπορεί να παίξει παράξενα παιχνίδια οδηγώντας σε ιδιαίτερες καταστάσεις, ακροβατώντας μεταξύ κωμικού και τραγικού.
130. Digital Diaries No 31 Gm Touliatou 5’ 10’’ video art 2011
Η στάση του Ικάρου, αυτό είναι που θέλω να βρω: τίποτα σημαντικό, καμία συνειδητή προσδοκία, να ελευθερώσω την εικόνα από κάθε νόημα (meaning) μετατρέποντας την σε μια επιφάνεια που -χρησιμοποιώντας την έννοια του Baudrillard- το προσομοιώνειμια εμπειρία (εξού και ο τίτλος). Ο χρόνος του σχεδόν. Δεν είναι ακριβώς νύχτα, δεν είναι ούτε ημέρα, οι εικόνες του «Digit» βρίσκονται στη διάσταση μεταξύ των διακριτών χρονικών διαστημάτων, σε ζώνες αναμιγνυόμενων ορίων.
133. Μπαμπά που είσαι; Τζάνις Ραφαηλίδου 7’ 30’’ μικρού μήκους 2010
Η σκηνοθέτης, της ταινίας ανακαλεί το παρελθόν και ψάχνει τον πατέρα της ως εξεγερμένο φοιτητή την περίοδο του Πολυτεχνείου (Νοέμβρης,1973). Χρησιμοποιεί την κινούμενη εικόνα ως μέσο μεταφοράς στον χρόνο και την ιστορία. Το σενάριο αναφέρεται στην προσπάθεια της κοπέλας να συναντήσει τον πατέρα της ως συνομήλικο της.
154. Η ιστορία του κλεμμένου χρόνου Σοφία Παπαχρήστου 19’ animation 2009
Μια φορά κι έναν καιρό, ο Χρόνος του Κόσμου είχε πρόβλημα... Αλλά κανείς δεν το έπαιρνε είδηση γιατί όλοι ήταν μέρος του Κόσμου, του Χρόνου και του προβλήματός του...
125. Μονάδα Αμερίσσα Μπάστα 13’ μικρού μήκους 2010
Σε μια φανταστική μελλοντική εποχή, όπου οι υπολογιστές έχουν αντικαταστήσει κάθε ανθρώπινη επαφή, δύο άνθρωποι προσπαθούν να βγουν από την υποχρεωτική απομόνωση.
20.00 «ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΔΥΟ ΛΑΟΙ, ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ»
106. Στο όνομα του Πατρός Παντελής Καρασαχινιδης 4’ 26’’ μικρού μήκους 2011
Ο πατρικός νόμος διαρκώς πάνω από το κεφάλι του απόγονου. μια μικρή ιστορία για άνδρες, μια μικρή ιστορία για γιους και πατεράδες
65. Facial Perception Tahir Un Τουρκία 2’ 10’’ video art 2010
Ένα προσωπικό πορτραίτο μετά από την ανάνηψη από παράλυση. Το βίντεο «Facial Perception” δεν περιγράφει μόνο την προσωπική μου αναγέννηση, αλλά διηγείται τη δράση ενάντια σε ένα φαύλο κύκλο γεγονότων.
99. Η Σκιαθίτικη φορεσιά Ιωάννα Γιακουμάτου 16’ ντοκιμαντέρ 2010
Το ντοκιμαντέρ περιγράφει την παραδοσιακή ανδρική και γυναικεία φορεσιά της Σκιάθου καθώς και τον παραδοσιακό χορό του νησιού, την Καμάρα.
64. The veil Ömer Çaçan Τουρκία 7’ μικρού μήκους, 2009
«Το Πέπλο» είναι μια ιστορία γυναικών που έγιναν μητέρες ενώ ήταν οι ίδιες ακόμη παιδιά. Μια ιστορία ενός ατελείωτου κύκλου απελπισίας που καταλήγει να είναι το πεπρωμένο. Μια ιστορία σιωπηλής συναίνεσης. Η Σεμίλ ζει σε ένα πλίνθινο σπίτι σε ένα μακρινό χωριό. Η ιστορία της τελειώνει μια μακριά σκοτεινή νύχτα και μια μακριά σκοτεινή νύχτα ξεκινά και πάλι. «Το Πέπλο» είναι μια ταινία μικρού μήκους που υποστηρίχτηκε από το τουρκικό υπουργείο πολιτισμού και τουρισμού και από το ίδρυμα Τursak ως μέρος σχεδίου για το μέλλον του σινεμά στη χώρα.
20.30 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ & ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ